Remanent likwidacyjny — spis z natury na dzień likwidacji

Remanent likwidacyjny pokazuje, co zostało w firmie na dzień zakończenia działalności. Na tej podstawie pozwala zamknąć rozliczenia podatkowe oraz formalne. Przepisy PKPiR wymagają sporządzenia spisu z natury także na dzień likwidacji działalności. Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie prowadzenia PKPiR (§ 24 ust. (Źródło: 1) – isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20190002544/O/D20192544.pdf)

Najpierw sprawdź, czy w Twojej sytuacji zamknięcie działalności rzeczywiście wymaga takiego spisu. Od tego zależy dalsze rozliczenie majątku firmowego. Potem ustal dzień likwidacji albo dzień, w którym kończysz wykonywanie działalności. To właśnie ta data wyznacza, jakie składniki trzeba ująć w spisie (Źródło: Poradnik Przedsiębiorcy, „Likwidacja działalności gospodarczej – obowiązki rozliczeniowe” oraz ustawa o PIT (art. 24 ust. 3a wskazywany w omówieniu). Artykuł potwierdza, że przy likwidacji działalności sporządza się wykaz/składników majątku na dzień likwidacji, a przy KPiR także spis z natury na dzień likwidacji działalności – poradnikprzedsiebiorcy.pl/-likwidacja-dzialalnosci).

Zbierz informacje o towarach, materiałach, półproduktach, wyrobach gotowych i innych składnikach związanych z działalnością. Chodzi o te, które zostały w firmie na ten konkretny dzień. Oddziel majątek firmowy od prywatnego, bo tu łatwo o błąd. Spis obejmuje towary handlowe, materiały podstawowe i pomocnicze, półwyroby, produkcję w toku, wyroby gotowe, braki i odpady. Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie prowadzenia PKPiR (§ 24 ust. (Źródło: 1) – isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20190002544/O/D20192544.pdf)

Przygotuj dane potrzebne do wyceny każdej pozycji i jej opisu w spisie. Sam wykaz bez wartości nie wystarczy. Porównaj stan faktyczny z ewidencjami. To zwykle szybko pokazuje braki, nadwyżki albo składniki już sprzedane czy zutylizowane. Materiały i towary wycenia się według cen zakupu lub nabycia, a wyroby własne i półwyroby według kosztów wytworzenia. Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie prowadzenia PKPiR (§ 26 ust. (Źródło: 1) – isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20190002544/O/D20192544.pdf)

W praktyce chodzi o jedno pytanie: co naprawdę zostało w firmie? I ile to jest warte na dzień likwidacji?

Spisz wszystkie pozycje w uporządkowanej formie. Zachowaj też dokumenty potwierdzające, skąd biorą się wpisane ilości oraz wartości. Taki porządek pomaga ocenić płynność i zobowiązania przed zamknięciem firmy. Spis powinien zawierać co najmniej nazwę składnika, jednostkę miary, ilość, cenę jednostkową i wartość. Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie prowadzenia PKPiR (§ 25 ust. (Źródło: 2) – isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20190002544/O/D20192544.pdf)

Efekt jest prosty: masz pełną podstawę do dalszych rozliczeń. Zmniejszasz też ryzyko błędu przy likwidacji działalności.

Jakie dokumenty i dane przygotować do remanentu likwidacyjnego?

Przygotuj dokumenty, które potwierdzają stan magazynu, własność składników i podstawę ich ujęcia w spisie. Przy zapisach kosztów w księdze używa się dowodów z § 11–15 rozporządzenia. Chodzi o podstawowe dokumenty księgowe. Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie prowadzenia PKPiR (§ 23 w zw. (Źródło: z § 11–15) – isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20190002544/O/D20192544.pdf)

W praktyce warto mieć pod ręką księgę przychodów i rozchodów albo inną prowadzoną ewidencję. Do tego dołóż faktury zakupu, specyfikacje magazynowe oraz dokumenty PZ i WZ, jeśli firma z nich korzysta. Ustal też dzień sporządzenia spisu. Tylko składniki istniejące na ten moment wchodzą do zestawienia.

Sprawdź nazwy towarów, materiałów i innych składników, jednostki miary, ilości oraz dokumenty potwierdzające własność. Upewnij się, że dany składnik należy do firmy, a nie do majątku prywatnego. Następnie porównaj stan fizyczny z ewidencją i usuń pozycje już sprzedane, zlikwidowane albo zwrócone dostawcy. Każda pozycja spisu musi zawierać szczegółowe określenie składnika, jednostkę miary i ilość stwierdzoną podczas spisu. Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie prowadzenia PKPiR (§ 25 ust. (Źródło: 2) – isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20190002544/O/D20192544.pdf)

Zbierz ceny zakupu albo inne dane potrzebne do ustalenia wartości składników. Zachowaj kopie wszystkich źródeł. Przy kontroli albo przy końcowym zamykaniu spraw firmowych bardzo się przydają. To właśnie na nich będziesz opierać swoje rozliczenie (Źródło: Poradnik Przedsiębiorcy, „Wycena towarów w remanencie – jak ją przeprowadzić?”. Artykuł potwierdza konieczność przygotowania danych do wyceny na podstawie właściwych dokumentów, takich jak faktury zakupu, umowy i kalkulacje kosztów wytworzenia, ale nie potwierdza obowiązku „zachowania kopii wszystkich źródeł” w tak kategorycznej formie – poradnikprzedsiebiorcy.pl/-wycena-towarow-w-remanencie-a-podwazanie-wyceny-i-obowiazek-prowadzenia-magazynu).

Krótko: najpierw komplet dokumentów, później liczenie i wycena.

Na końcu zasada jest jedna: zbierz ewidencje, dowody zakupu, dane o ilości i opisy składników. Dopiero potem sporządzaj spis.

Czy trzeba poinformować urząd skarbowy o remanencie likwidacyjnym?

Urząd skarbowy nie zawsze wymaga osobnego zawiadomienia o samym remanencie likwidacyjnym. Sposób działania zależy jednak od rodzaju rozliczenia i obowiązków przy zamknięciu działalności. W VAT trzeba zawiadomić urząd o dokonanym spisie z natury w terminie 14 dni od jego zakończenia. Ustawa o podatku od towarów i usług (art. 14 ust. (Źródło: 5 pkt 2) – eli.gov.pl/api/acts/DU/1994/670/text.html)

Ujmij remanent likwidacyjny w rozliczeniach i dokumentacji firmy. Sprawdź też aktualne formularze oraz zakres danych składanych przy likwidacji działalności. Urząd oczekuje przede wszystkim prawidłowego wykazania skutków podatkowych. Nie zawsze chodzi o dodatkowe pismo dotyczące samego spisu (Źródło: Poradnik Przedsiębiorcy, „Remanent likwidacyjny dla celów podatku VAT – wzór z omówieniem”. Artykuł wskazuje, że wartość podatku ze spisu wykazuje się w JPK_V7 za ostatni okres oraz że podatnicy mają obowiązek złożyć informację o dokonanym spisie z natury, ustalonej wartości towarów i kwocie podatku należnego najpóźniej w dniu złożenia deklaracji za okres obejmujący dzień zaprzestania czynności – poradnikprzedsiebiorcy.pl/-remanent-likwidacyjny-dla-celow-podatku-vat-wzor-z-omowieniem).

Warto rozdzielić dwie rzeczy: obowiązek sporządzenia dokumentacji i obowiązek wysłania osobnego zawiadomienia. To nie zawsze idzie w parze. Ustal swoje obowiązki według podatku, formy ewidencji i sposobu zakończenia działalności. Ustawa o VAT oddzielnie nakazuje sporządzić spis. Odrębnie nakazuje też zawiadomić urząd o jego dokonaniu. Ustawa o podatku od towarów i usług (art. 14 ust. (Źródło: 5 pkt 1–2) – eli.gov.pl/api/acts/DU/1994/670/text.html)

Brzmi formalnie? Tak, ale w praktyce chodzi o prosty podział: co musisz sporządzić, a co dodatkowo zgłosić.

Wniosek jest jasny: spis przygotuj zawsze wtedy, gdy wymagają tego przepisy dla danej sytuacji. Obowiązek osobnego informowania urzędu sprawdź w kontekście konkretnego rozliczenia. Przepisy wymagają sporządzenia spisu z natury na dzień likwidacji działalności. Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie prowadzenia PKPiR (§ 24 ust. (Źródło: 1) – isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20190002544/O/D20192544.pdf)

Czym jest remanent likwidacyjny i kiedy się go sporządza?

Remanent likwidacyjny to szczególny rodzaj spisu z natury. Pokazuje stan składników firmowych pozostających w działalności na dzień jej zakończenia. Mówiąc prościej, to spis sporządzany na dzień likwidacji działalności. Obejmuje składniki wskazane w przepisach. Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie prowadzenia PKPiR (§ 24 ust. (Źródło: 1) – isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20190002544/O/D20192544.pdf)

Sporządzasz go po to, by ustalić rzeczywisty stan majątku obrotowego, który zostaje w firmie w chwili zamknięcia działalności. Ten dokument porządkuje końcowe rozliczenia. Daje też podstawę do ujęcia skutków podatkowych w ewidencjach oraz deklaracjach. W VAT podstawą opodatkowania przy likwidacji jest wartość towarów objętych spisem z natury. Ustawa o podatku od towarów i usług (art. 14 ust. (Źródło: 8) – eli.gov.pl/api/acts/DU/1994/670/text.html)

Remanent sporządza się przy zakończeniu działalności gospodarczej. Dzieje się tak wtedy, gdy przepisy dla danej formy rozliczenia wiążą z tym zdarzeniem obowiązek ujęcia pozostałych składników w spisie. O terminie decyduje data likwidacji albo inna data kończąca wykonywanie działalności, przyjęta do rozliczeń przedsiębiorcy. Spis z natury sporządza się na dzień likwidacji działalności. Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie prowadzenia PKPiR (§ 24 ust. (Źródło: 1) – isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20190002544/O/D20192544.pdf)

To po prostu dokument, który zamyka etap prowadzenia firmy.

Jeśli chcesz wiedzieć, co naprawdę zostało w firmie na dzień zakończenia działalności, właśnie ten dokument daje odpowiedź.

Na czym polega remanent likwidacyjny?

Remanent likwidacyjny polega na fizycznym ustaleniu i zapisaniu składników, które pozostały w firmie na dzień zakończenia działalności. Potem przypisujesz im dane potrzebne do rozliczenia.

Trzeba porównać stan rzeczywisty ze stanem wynikającym z ewidencji. Następnie wpisujesz poszczególne pozycje do spisu i przygotowujesz je do dalszej wyceny oraz ujęcia podatkowego. Dzięki temu widzisz czarno na białym, co zostało po zakończeniu działalności. To ważne, bo właśnie tu najczęściej wychodzą rozbieżności między magazynem a dokumentami.

Co ująć w remanencie likwidacyjnym i jak wycenić składniki?

Remanent likwidacyjny obejmuje składniki, które zostały w firmie na dzień zakończenia działalności. Wymaga też przypisania im prawidłowej wartości do dalszych rozliczeń.

W spisie ujmij towary handlowe, materiały podstawowe i pomocnicze, półwyroby, produkcję w toku, wyroby gotowe oraz braki i odpady. Zrób to, jeśli faktycznie pozostają w działalności na dzień likwidacji. Każdą pozycję sprawdź fizycznie, a później przypisz jej nazwę, jednostkę miary i ilość. Oddziel składniki firmowe od prywatnych, bo tylko majątek związany z działalnością trafia do remanentu.

Porównaj stan magazynowy z dokumentami zakupu i ewidencją. Dzięki temu usuniesz pozycje już sprzedane, zużyte albo wycofane przed dniem likwidacji. Następnie ustal dla każdej pozycji podstawę wyceny zgodną z zasadami właściwymi dla spisu z natury. Wyceny nie zostawiaj „na później”. Wpisz ją przy każdej pozycji albo w zestawieniu powiązanym ze spisem.

Najważniejsze są dwie rzeczy: kompletność i wartość, którą da się udokumentować.

Sprawdź też składniki zalegające w magazynie od miesięcy, bo likwidacja firmy nie znosi obowiązku ich prawidłowego ujęcia. Taki przegląd zapasów pomaga ocenić, czy sprzedaż towaru, finansowanie należności albo inne źródło gotówki ma jeszcze sens przed ostatecznym zamknięciem działalności. Czasem to właśnie te „stare” pozycje decydują o końcowym wyniku.

Efekt jest konkretny: wpisujesz tylko składniki istniejące w firmie na dzień likwidacji. Przypisujesz im też wartość opartą na danych, które możesz pokazać.

Co ująć w remanencie likwidacyjnym?

Remanent likwidacyjny powinien objąć wszystkie rzeczowe składniki obrotowe pozostające w firmie na dzień zakończenia działalności.

W praktyce wpisujesz towary, materiały, półwyroby, produkcję w toku, wyroby gotowe, braki i odpady. Dotyczy to składników, które faktycznie znajdują się w przedsiębiorstwie w dniu likwidacji. Nie wpisuj rzeczy prywatnych ani pozycji, które przestały należeć do firmy przed tą datą. To prosta zasada, ale właśnie tutaj najłatwiej o pomyłkę.

W jakich cenach robi się remanent likwidacyjny?

Remanent likwidacyjny sporządza się w cenach właściwych dla zasad wyceny spisu z natury. Powinny one opierać się na udokumentowanej wartości danego składnika, a nie na dowolnym oszacowaniu (Źródło: Poradnik Przedsiębiorcy, „Wycena towarów w remanencie – jak ją przeprowadzić?” oraz podatki.gov.pl, „Zakończenie działalności gospodarczej”. Źródła pokazują, że nie ma jednej uniwersalnej „udokumentowanej wartości” dla wszystkich składników: towary handlowe wycenia się według cen zakupu/nabycia albo cen rynkowych, gdy są niższe; dla VAT podstawą jest cena nabycia towarów lub podobnych, a gdy jej nie ma – koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy – poradnikprzedsiebiorcy.pl/-wycena-towarow-w-remanencie-a-podwazanie-wyceny-i-obowiazek-prowadzenia-magazynu).

Dla każdej pozycji sprawdź dokument zakupu albo inną podstawę wyceny i trzymaj jedną metodę w całym spisie. Jeśli składnik ma obniżoną przydatność lub wartość, oprzyj korektę na realnych danych. Zgadujesz? Lepiej tego nie robić (Źródło: Poradnik Przedsiębiorcy, „Wycena towarów w remanencie – jak ją przeprowadzić?”. Artykuł wskazuje, że wycena powinna być oparta na właściwych dokumentach, takich jak faktury zakupu, umowy czy kalkulacje kosztów wytworzenia, a odpady użytkowe lub składniki o obniżonej przydatności wycenia się z uwzględnieniem ich przydatności do dalszego użytkowania, czyli nie na czystym przypuszczeniu – poradnikprzedsiebiorcy.pl/-wycena-towarow-w-remanencie-a-podwazanie-wyceny-i-obowiazek-prowadzenia-magazynu).

Kiedy remanent likwidacyjny jest obowiązkowy, a kiedy nie?

Remanent likwidacyjny jest obowiązkowy tylko wtedy, gdy przepisy dla danej formy rozliczeń łączą zakończenie działalności z koniecznością sporządzenia spisu z natury na ten dzień.

• Zidentyfikuj formę opodatkowania i sposób prowadzenia ewidencji, bo od tego zależy, czy likwidacja działalności wywołuje obowiązek sporządzenia spisu dla danego podatku.
• Ustal moment zakończenia działalności, ponieważ obowiązek ocenia się na konkretny dzień, a nie w oderwaniu od daty wyrejestrowania firmy.
• Sprawdź, czy w firmie zostały składniki obrotowe, bo brak towarów i materiałów nie zawsze znosi obowiązek sporządzenia dokumentu, ale wpływa na jego zawartość.
• Porównaj przepisy dla PIT i VAT, bo obowiązek może wyglądać inaczej w zależności od podatku i celu rozliczenia.
• Zweryfikuj interpretację urzędu albo księgowego, jeśli zamykasz działalność po zmianie formy opodatkowania, zawieszeniu albo przekształceniach, bo takie sytuacje zwiększają ryzyko błędnej kwalifikacji.

Najpierw ustal, czy rzeczywiście dochodzi do likwidacji działalności w sensie podatkowym. Sprawdź też, czy chodzi tylko o zawieszenie, zmianę profilu albo reorganizację. To robi różnicę. Trzeba też odróżnić obowiązek sporządzenia spisu od obowiązku wykazania skutków podatkowych. Te dwa elementy nie zawsze mają taki sam zakres (Źródło: Sklep Infor, „PKPiR w okresie zawieszenia działalności gospodarczej – o czym warto wiedzieć” oraz Poradnik Przedsiębiorcy, „Likwidacja działalności gospodarczej – obowiązki rozliczeniowe”. Źródła potwierdzają, że remanentu nie sporządza się na moment zawieszenia czy odwieszenia działalności, natomiast obowiązek pojawia się przy likwidacji działalności w sensie podatkowym – sklep.infor.pl/artykul-pkpir-w-okresie-zawieszenia-dzialalnosci-gospodarczej-o-czym-warto-wiedziec).

Przeanalizuj swoją ewidencję, rodzaj podatku i zdarzenie kończące działalność. Jeśli masz zapasy, nierozliczone dokumenty magazynowe albo jednocześnie zamykasz firmę i sprzedajesz składniki majątku, sprawdź zasady jeszcze przed datą likwidacji. Błąd na tym etapie wpływa na końcowe rozliczenie. Może też wymusić korekty już po zamknięciu firmy.

To właśnie tutaj najłatwiej pomylić likwidację z inną zmianą organizacyjną.

Podsumowanie jest krótkie: obowiązek zależy od przepisów właściwych dla danego rozliczenia, a nie od samego zamiaru zamknięcia firmy.

Czy remanent likwidacyjny jest obowiązkowy dla celów PIT?

PIT może wymagać sporządzenia remanentu likwidacyjnego. Obowiązek ocenisz jednak dopiero wtedy, gdy sprawdzisz, czy zakończenie działalności i forma prowadzenia ewidencji podlegają zasadom spisu z natury dla tego podatku.

Sprawdź, czy dane zdarzenie oznacza definitywne zakończenie działalności dla celów PIT. Upewnij się, że nie chodzi tylko o przerwę albo zmianę sposobu działania firmy. Od tej kwalifikacji zależy, czy spis stanie się elementem końcowego rozliczenia podatku dochodowego. Jedna decyzja formalna może tu zmienić naprawdę dużo.

Wniosek: dla celów PIT remanent likwidacyjny bywa obowiązkowy, ale tylko w sytuacjach, które przepisy traktują jako likwidację działalności wymagającą spisu z natury.

Jakie skutki podatkowe wywołuje remanent likwidacyjny?

Remanent likwidacyjny wywołuje skutki podatkowe, bo zamienia faktyczny stan pozostałych składników firmy na dane wpływające na końcowe rozliczenie działalności.

Wpływa przede wszystkim na rozliczenie PIT albo VAT. Dzieje się tak, jeśli przepisy dla danego podatku wiążą likwidację działalności z obowiązkiem wykazania pozostałych składników. Wartość spisu może zmienić podstawę rozliczenia i zakres danych ujmowanych przy zamknięciu firmy. Im większy zapas towarów lub materiałów zostaje na dzień likwidacji, tym większe znaczenie ma poprawność ilości i wyceny (Źródło: podatki.gov.pl, „Zakończenie działalności gospodarczej”, oraz Poradnik Przedsiębiorcy, „Likwidacja działalności gospodarczej – jakie dokumenty przygotować”. Źródła potwierdzają, że spis przy likwidacji wpływa na rozliczenie VAT (gdy na dzień likwidacji pozostają towary, wyposażenie i środki trwałe, przy których nabyciu przysługiwało prawo do odliczenia VAT) oraz na rozliczenie PIT/KPiR, bo wartość remanentu jest brana pod uwagę przy ustalaniu dochodu do opodatkowania – podatki.gov.pl/dzialalnosc-gospodarcza/likwidacja-kasy-rejestrujace).

Spis działa jak punkt kontrolny dla urzędu, bo pokazuje, jakie składniki nie zostały sprzedane ani zużyte przed zakończeniem działalności. Jeśli wpiszesz zbyt mało pozycji albo przyjmiesz błędne wartości, ryzykujesz zaniżenie rozliczenia i późniejszą korektę. A jeśli wpiszesz rzeczy, które nie należą już do firmy, możesz zawyżyć swoje obciążenia podatkowe.

W skrócie: stan magazynu przekłada się tu wprost na liczby w rozliczeniu.

Remanent ma też skutek praktyczny, bo porządkuje decyzje dotyczące końcowej sprzedaży zapasów, rozliczeń z kontrahentami i odzyskiwania gotówki przed definitywnym zamknięciem firmy. Gdy w firmie zostają faktury z odroczonym terminem płatności, zestawienie realnych zapasów i należności pomaga ocenić, czy szybkie uwolnienie środków z towaru albo należności ma jeszcze ekonomiczny sens przed zakończeniem działalności. To nie teoria. To liczby.

Wniosek: remanent likwidacyjny przekłada stan magazynu na konkretne konsekwencje w rozliczeniach podatkowych. Dlatego musi być kompletny oraz zgodny z dokumentami.

Remanent likwidacyjny a inne spisy z natury – czym się różnią?

Remanent likwidacyjny nie jest tym samym co każdy spis z natury. To tylko jeden z jego szczególnych rodzajów i służy innemu celowi niż spisy wykonywane w toku zwykłej działalności.

Remanent likwidacyjny sporządzasz przy zakończeniu działalności. Inne spisy z natury wykonujesz także przy rozpoczęciu roku, na koniec roku obrotowego albo przy określonych zmianach organizacyjnych. Różnica dotyczy przede wszystkim momentu sporządzenia i zdarzenia, które uruchamia obowiązek. To podobne dokumenty, ale nie w tej samej sytuacji.

Remanent likwidacyjny skupia się na zamknięciu firmy i ustaleniu, co zostało w przedsiębiorstwie na dzień zakończenia działalności. Inne spisy częściej służą bieżącemu rozliczeniu okresu, kontroli zapasów albo otwarciu nowego okresu ewidencyjnego. Jeśli pomylisz te cele, możesz użyć poprawnego formularza do niewłaściwego zdarzenia. W efekcie błędnie ujmiesz skutki podatkowe.

Najprościej: nazwa bywa podobna, ale cel dokumentu już nie.

Różnica dotyczy celu, momentu sporządzenia i roli w zamknięciu rozliczeń firmy.

Czy remanent likwidacyjny to to samo co spis z natury?

Remanent likwidacyjny nie jest dokładnie tym samym co spis z natury, bo jest jego szczególną odmianą sporządzaną przy likwidacji działalności.

Sprawdź nie tylko nazwę dokumentu, ale też zdarzenie, które powoduje jego sporządzenie. To ono przesądza, z jakim obowiązkiem masz do czynienia.

Wniosek: każdy remanent likwidacyjny jest spisem z natury, ale nie każdy spis z natury jest remanentem likwidacyjnym.

Najczęściej zadawane pytania

Czy w remanencie likwidacyjnym trzeba ująć towary uszkodzone lub niepełnowartościowe?

Tak, jeśli nadal znajdują się na stanie na dzień likwidacji. Wycenia się je z uwzględnieniem ich rzeczywistej wartości, a nie ceny zakupu, jeśli są zniszczone lub trudno zbywalne.

Co zrobić, gdy część towarów jest w drodze w dniu likwidacji?

Towary w drodze ujmuje się tylko wtedy, gdy na dzień likwidacji faktycznie należą do likwidowanej działalności. Jeśli własność jeszcze nie przeszła, nie powinny trafić do spisu.

Czy w spisie na dzień likwidacji trzeba uwzględnić wyposażenie biura?

Tak, jeśli stanowi składnik majątku związany z działalnością i pozostaje na stanie w dniu likwidacji. Nie dotyczy to rzeczy prywatnych ani składników, które wcześniej zostały prawidłowo wycofane z firmy.

Jak postąpić z towarami oddanymi do komisji lub w konsygnację?

Zależy od tego, kto jest właścicielem towaru na dzień likwidacji. Jeśli towar nadal należy do firmy, powinien zostać ujęty; jeśli własność przeszła na kontrahenta, nie wchodzi do spisu.

Czy remanent na dzień likwidacji trzeba podpisać przez wszystkie osoby sporządzające?

Tak, dokument powinien być podpisany przez osoby odpowiedzialne za jego sporządzenie. Brak podpisów może podważać wiarygodność spisu w razie kontroli.

Co zrobić, jeśli po likwidacji znajdzie się jeszcze towar pominięty w spisie?

Należy niezwłocznie skorygować dokumentację i wyjaśnić przyczynę pominięcia. Taki składnik może mieć znaczenie dla rozliczeń podatkowych, więc nie warto zostawiać tego bez reakcji.